Interview Hans & Erica Kock21-06-2019
Interview Hans & Erica Kock
‘Eén van de eerste keren dat ik het in de gaten kreeg was toen ik als omroeper de namen van de spelers gewoon niet meer wist, dat had een teken moeten zijn.’

Iedereen die tot drie jaar geleden wel eens bij het eerste elftal kwam kijken, kent hem. Hans Kock, dé omroeper tijdens de thuiswedstrijden van het eerste elftal van HVV Tubantia. Zijn stem weerklinkt in menig oor van zowel supporters, als spelers. Inmiddels is hij geen omroeper meer, maar hij zit nog steevast iedere thuiswedstrijd op zijn eigen stoel op de tribune.

Augustus 2016, Hans en Erica gaan naar de huisarts
‘De reden dat wij toen bij de huisarts terecht zijn gekomen was omdat Hans erg opgeblazen was, ik wist dat er iets niet goed was, er klopte gewoon iets niet. Hans was altijd al erg eigenwijs en naar de dokter gaan deed hij nooit snel. Toen heb ik hem echt moeten vertellen dat hij mee moest naar de huisarts, anders zou ik bij hem weggaan. Nou, dan gaat hij wel mee hoor..’, aldus Erica tijdens dit interview op een zonnige vrijdagmiddag in de mooie tuin bij Erica en Hans thuis.

Hans en Erica zijn akkoord gegaan met een gesprek/interview met ons
(Remko -en Emiel Valentijn ten Donkelaar) om meer inzicht te krijgen in de ziekte Alzheimer, de ziekte die Hans (en Erica als mantelzorger) sinds een paar jaar in hun greep houdt. Als echte Tubantiaan ontvangt Hans ons in hun prachtige tuin, waarna Erica ons met een warme omhelzing ontmoet.

Hans Kock, 72 jaar, lijdt sinds een aantal jaar aan de ziekte Alzheimer.
‘Een slepende, en slopende ziekte’, aldus Erica. ‘Alvast excuses, ik ben vaak namen kwijt, dus ik zal vaak zeggen ‘Hoe heet hij ook alweer?’, verontschuldigd Hans zich. ‘Dat is niet het enige wat je vaak zal zeggen’, zegt Erica lachend.

Het leven van Erica en Hans ziet er sinds het bezoek aan de huisarts in 2016 totaal anders uit.
‘Eerdere veranderingen waren er natuurlijk wel, maar toen snapte je de symptomen niet en ging je je alleen maar storen aan het gedrag. Achteraf gezien waren het dingen die op de ziekte wezen, maar dat weet je op dat moment niet. Hij werd vergeetachtig en maakte er dan altijd een grapje van. Dan deed hij alsof het niets ernstigs was dat hij iets was vergeten, maar hij vergat steeds meer dingen’, aldus Erica ‘Ik zeg altijd, ik heb een HBS opleiding gehad, ik weet het wel’, zegt Hans lachend. ‘Die grap hoor ik dus vijf keer op een dag’, zegt Erica licht cynisch.

‘Wat ik altijd heel erg moeilijk vond, is dat onze band veel slechter werd
We hebben veel ruzie gehad, Erica en ik. Alles werd anders voor ons. Dat terwijl er nu nog steeds mensen zijn die mij zien en verbaasd zijn dat ik Alzheimer heb, dat kunnen de meesten niet geloven’. ‘Dat komt omdat jij nog steeds alles goed kan verbloemen, maar die mensen weten niet hoe het hier thuis gaat’, vult Erica aan.

Dit is een onderdeel dat in dit gesprek vaker ter sprake zal komen
Hans weet door zijn humor, spontaniteit en goedlachse grimas veel te verbloemen voor de buitenwereld. Iedereen die met Hans in contact komt zal beamen dat het een onwijs aardige en liefdevolle man is, altijd in voor een grapje. En dit is Hans ook absoluut, dit was hij ook zonder de ziekte Alzheimer. Toch heeft de ziekte Alzheimer ook voor Hans gevolgen, deze gevolgen zijn voornamelijk thuis zichtbaar en zodoende direct bij Erica. Thuis kan Hans zijn vergeetachtigheid niet verbloemen, Erica kent Hans al zo lang dat dit praktisch onmogelijk is.

Ons gesprek gaat verder en we hebben het over de activiteiten die Hans nu nog onderneemt
Zo is hij nog steeds actief deelnemer bij Metropool als het gaat om het 60’s feest. ‘Ik regel bij Metropool nog steeds met een groepje voor de band van de 60’s. Daar gaat wel alles goed, maar ik mag er niet alleen naartoe, want ik verdwaal gewoon. Ik stond op een gegeven moment bij iemand anders aan de deur, dan schaam je je nog wel. De politie moest er zelfs bij komen’.

Erica vult aan:
‘Die vergadering was om half acht, maar hij zegt dan tegen mij dat het half zeven is en daar blijft hij dan stellig bij. Dan gaat hij die kant op en ik zeg tegen hem dat hij bij nummer 41 moet zijn, maar hij is overtuigd van nummer 21. Dan gaat dat ook niet meer uit zijn hoofd. Om half acht stonden zijn collega’s van die vergadering hier voor de deur met de vraag of Hans nog zou komen. Toen kreeg ik het wel benauwd en hebben we de politie gebeld. Gelukkig is alles goed gekomen, maar dan schrik je enorm.’ ‘Toen was er nog iemand anders te laat binnen bij die vergadering’, zegt Hans. ‘Ja, dan kom jij weer met een of andere humoristische opmerking. Alle moeilijkheden doet hij met humor af’, zegt Erica.

‘Ik heb er zelf soms ook wel moeite mee hoor, maar de laatste tijd wel minder dan in het begin.
Ik vind het met name voor Erica heel moeilijk. Het blijft voor mij nog steeds wel de vraag hoe de ziekte zo binnen slaat, dat blijft gek. Ik wist op dat moment ook echt niet wat er toch aan de hand was. Ik heb nu wel iets meer in de gaten dat ik Alzheimer heb. Ik heb er veel moeite mee dat het zo moeilijk is voor Erica, dat raakt mij heel erg’.

‘Ik ben nu officieel mantelzorger, dat is vaak familie.
Ik moet onwijs inleveren. Meestal gaat Hans om 19.00 uur met de kippen op stok, dan is hij moe. En dan zitten we in de ochtend om 05.00 uur alweer aan de koffie, dan kan hij niet verder slapen en wordt hij onrustig. Daarom moet ik ook op tijd gaan slapen, uiterlijk om 21.00 uur, dus van televisie zie ik ook weinig meer. Overdag slapen kan ik niet, dan kan ik in de avond weer niet slapen. Ik moet me eigenlijk in veel opzichten verzetten tegen alles wat ik eigenlijk niet wil’.

‘Af en toe ga ik naar dagbesteding’, zegt Hans.
‘Ja dat klopt, in Oele. Hans wilde graag met honden werken en daar was een plek met honden. Drie dagen in de week gaat hij daar naartoe. Dan wordt hij opgehaald met een busje, wat hij verschrikkelijk vindt. Tussen negen en half tien wordt hij opgehaald en tussen vier en half vijf wordt hij weer thuis gebracht. Dat is dan nog wel prettig.’

Hans en Erica hebben één zoon en twee kleinkinderen waar ze gek mee zijn
‘We hebben een fantastische zoon en twee prachtige kleinkinderen. Die rennen altijd direct naar het tuinhuisje hier achter in de tuin, daar staan hun speelspullen. Bij mijn zoon zat voetbal er helaas niet in, hij heeft andere hobby’s. Ik ga niet zeggen dat hij het talent niet van zijn vader had, maar hij had er gewoon geen lol aan, dat had ik direct al wel in de gaten.’

‘Hoelang ik zelf bij Tubantia heb gespeeld? Poeh.. dat weet ik niet meer’, zegt Hans
‘Nou Hans, reken maar uit. Toen ik zwanger was kreeg jij het met de knie en toen ben je gestopt.’ Hans komt niet op het jaartal, waarna Erica het voor hem invult. ‘In 1979 is hij gestopt bij Tubantia. Hij kreeg een dikke knie en wilde zich er niet aan laten helpen, typisch’.

Zoals eerder vernoemd is Hans jarenlang omroeper geweest van het eerste van Tubantia
Dit is ook één van de momenten geweest dat Hans in de gaten kreeg dat er iets niet klopte: ‘Eén van de eerste keren dat ik het in de gaten kreeg, dat was als omroeper. Ik wist de namen van de spelers ineens niet meer, ik wist het gewoon echt niet meer. De oude namen wist ik nog wel, maar de nieuwe namen wist ik gewoon echt niet meer. Ik dacht, dat meen je niet. Wacht, ik zal eens iets pakken.’

Hans komt terug met het jubileumboek van HVV Tubantia, het 100-jarige bestaan.
Al bladerend komt hij op namen van vroeger en een grote glimlach laat Hans helemaal stralen. Zo komen wij onszelf ook tegen in dit boek. Ik als klein mannetje bij de F-jes en mijn vader als leider van de E1 en speler van het 2e. ‘Ja, je kon het niveau zelf niet meer aan, dus werd je maar leider’, grapt Hans. Ook ik krijg nu een grote glimlach.

‘Ik wil nog even iets zeggen, ik vind het echt hartstikke fijn dat jullie dit doen’, zegt Hans spontaan nadat we even in het boek hebben gebladerd.
‘Hij kan er echt emotioneel van worden. De emotionele controle is sowieso weg, hij huilt veel en kan erg emotioneel zijn en reageren. Ook het korte termijn geheugen is weg’, vervolgd Erica. ‘Nou, volgens mij ken ik jou nog wel ergens van hoor mevrouw, ik kom zo wel op je naam’, grapt Hans. ‘Ja ha-ha, die grap hoor ik dus elke dag..’, aldus Erica.

‘Hans krijgt nu medicijnen die eigenlijk voor epilepsie patiënten zijn, maar hij krijgt dit dan in mindere mate. Hierdoor zijn de reacties ook minder extreem. Hij mag van mij geen bier meer drinken, hij kent namelijk geen rem meer, hij drinkt het als water. Hij merkt pas iets als het te laat is. Af en toe een wijntje kan nog wel. Gelukkig zitten we nu in het seizoen dat we lekker naar buiten kunnen, dan kan hij buiten ook goed zijn ei kwijt. Ik zie wel op tegen de winter, dan zit je elkaar elke keer op de lip binnen, dat kan wel heftig zijn’, zegt Erica.

Hans is sinds de diagnose Alzheimer ook een aantal keer voor lichamelijke klachten bij de huisarts geweest.
Na een dieet en een pacemaker maakt Hans het gelukkig lichamelijk weer helemaal goed. ‘Die pacemaker is maar gewoon een klein kastje hoor. O ja, die cardioloog was trainer bij TVC’, weet Hans nog te vertellen. ‘Nee, dat is de neuroloog’, zegt Erica. ‘We kregen twee weken daarna nog een kastje opgestuurd voor een darmonderzoek, ook al zei hij dat hem niks mankeerde wilde ik het toch onderzoeken. Dat is dan ook de angst die bij de ziekte Alzheimer hoort. Uit dat onderzoek bleek dat ook daar iets niet goed was en het moest onderzocht worden. Hij moest in een roes worden gebracht en we wisten niet hoe hij daar uit zou komen, dus ben ik mee gegaan.

We hebben daar twee uur moeten wachten, dat voelde ook helemaal niet goed. Uiteindelijk bleek hij een grote poliep op de darmen te hebben die er ook uit moest. Na een halfjaar moesten we terug voor controle en gelukkig was alles toen weer goed. We hebben in een halfjaar tijd veel voor de kiezen gehad.’

Erica vervolgt:
‘Een cruciaal punt is dat elke verandering een opgave is, de controle verliezen wil hij absoluut niet. Iedere Alzheimer patiënt reageert anders en vertoont ander gedrag. De ene is heel rustig, de ander heel agressief of juist heel vrolijk. Niemand is hetzelfde. Hans is heel druk. Alles kan. In de ochtend vliegt de krant me soms naar de oren. Hij leest de krant zelf helemaal niet, maar bladert altijd direct naar de puzzels. Dan gaat hij puzzelen en puzzelt hardop. Ik hoor dan heel vaak: ‘Wie dat bedenkt is niet goed snik’. Ook het journaal kijkt hij van zes tot zeven. Elke vijf minuten hetzelfde.

Als ik hem dan iets vraag over het journaal dan weet hij het niet meer, er dringt niks nieuws tot hem door.’
‘Hallo, ik heb wel een HBS opleiding hoor’, grapt Hans. ‘Ja ja, daar is niet veel meer van over’, zegt Erica. ‘Nee die ULO van jou is lekker’, vervolgt Hans.‘Beter dan die stomme HBS van jou’, aldus Erica. ‘Ja, dat was een kak-gebeuren’, besluit Hans. Zo pakken Hans en Erica elkaar regelmatig flink aan, maar alles gaat gepaard met humor en een grote glimlach. ‘We hebben allebei dezelfde harde humor, we hebben ook nog wel heel veel lol samen hoor’, zegt Erica.

‘Ik weet dondersgoed dat er iets niet goed gaat met mij.
In het begin had ik het niet in de gaten, maar nu weet ik dat er iets mis is. Ik heb er vooral heel veel last van dat ik Erica er zoveel pijn mee doe.’ ‘Ja, daar heeft hij veel moeite mee. Buiten de deur met anderen is Hans een heel ander persoon en schetst hij een heel ander beeld dan het eigenlijk is. Ik krijg het thuis voor de kiezen. Hij is een grapjas en heeft een goede babbel. Hij verpakt alles in humor. Dus iedereen denkt ook: ‘Hij Alzheimer? Daar merk je niks van.’ Dan stel ik altijd voor om hem eens twee weken in huis te nemen, dan praten mensen wel anders.’

We sluiten het gesprek af, na twee lekkere kopjes koffie en veel informatie.

Voor ons was dit een heel bijzonder en emotioneel gesprek.
Wij kennen Hans ook alleen als de vrolijke en humoristische man en dat is hij ook nog zeker. Toch zijn we nu te weten gekomen hoe het er thuis aan toe kan gaan.

Wij bedanken Hans en Erica voor hun openheid, eerlijkheid en hun toestemming voor het verslaan van dit gesprek zonder ook maar iets weg te hoeven laten.

Wij willen Hans en Erica ook via deze weg nog heel veel geluk wensen samen.
Het is geweldig om te zien hoe zij omgaan met deze toch slopende ziekte en er toch met zijn tweeën elke dag weer het beste van maken. Adorabele personen met een prachtige glimlach en een fantastisch karakter.

Hans en Erica, onwijs bedankt en een dikke knuffel van HVV Tubantia!

Laatste nieuws

Inleveren sleutels, druppel, ballen e.d.26-06-2019
Inleveren sleutels, druppel, ballen e.d.
Zaterdag 29 juni a.s. van 10.00 uur tot 12.00 uur inleveren van sleutels van de ballenkasten, druppels, (winter) jassen...
Publicaties amateurvoetbal24-06-2019
Publicaties amateurvoetbal
Hieronder (Seizoen 2019 - 2020) een aantal (belangrijke) data. Voor aanvang seizoen * Publicatie competitie-indeling...

Sponsors