Vuren met rechts en links

terug naar index

Een leuk elftal met regionale voetballers, dat was het Hengelose Tubantia in de twaalf jaar dat de club betaald voetbal speelde. Zelden kwam een speler van elders de club versterken. Maar in ’64 haalde het bestuur met amateurinternational Bert Strating een topper binnen.

Anno 1964 was Bert Strating al 26 jaar. Hij speelde al tien jaar onafgebroken in het eerste van Emmen, in de stad waar hij in 1938 was geboren en getogen. Een duik in het profvoetbal had hij tot dan toe nog niet ondernomen. Veendam wilde hem graag hebben, Zwartemeer ook, maar Strating wilde niet. ‘Nog een tweede baas erbij, dat leek me niks. Dan had je veel meer verplichtingen en dat stond me niet aan’, vertelt de grote, stoere midvoor van weleer. Hij speelde in het noordelijk amateurelftal met onder andere Klaas Nuninga en Jan Mulder, pikte zijn doelpunten mee in het Nederlands amateurelftal en vooral bij de topamateurs van Emmen.

Zo vond hij het best. Hoewel, ambitieus was hij wel. Het jubileumboek van Emmen meldt dat de jonge Strating al voor zijn werk, ‘s morgens om 7 uur, de sleutel van het sportpark ophaalde om eerst nog even in zijn eentje te trainen. Schieten, koppen, sprinten. De midvoor, die kon vuren met rechts en links, werd beter en beter. De tip van een der trainers: In het strafschopgebied niet meer rondkijken, maar blind aanhalen was zeer aan hem besteed.

Toen kwam Tubantia. De bestuursleden van de Hengelose semiprofclub hadden meer overredingskracht, want na twee onderhandelingsessies was de zaak rond. Bert Strating en zijn vrouw Gré gingen van Drente naar Twente. Het kanon van Emmen, zoals hij werd genoemd, verkaste naar Tubantia. ‘Het voorstel zag er goed uit. Ik kreeg een baan bij Signaal, want van het voetbal alleen kon je niet leven. Ik verdiende tussen de ƒ 1500 en ƒ 3000 per jaar. Hoeveel het precies was, hing af van onze prestaties. Voor een woning werd gezorgd. Achteraf moet ik zeggen dat het werken onder twee bazen heel plezierig was.’

Het werden mooie jaren bij Tubantia. Strating had geen aanpassingsproblemen. In het eerste seizoen was hij meteen al topscorer van de tweede divisie. ‘We dolden veel met elkaar. Henk Renssen, Appie Baas, Darius Dhlomo, Barend Vrielink en Jan Olde Riekerink, waren de lolmakers. Ik herinner me nog dat Darius in de trein op de terugweg van een wedstrijd vaak een Engelse krant kocht. We hielden daar dan stiekem een vlammetje onder, maar dan moest je wel maken dat je wegkwam, want hij kon ook goed boksen.’ Een krantenkop vermeldt de term Stratingie. Wat wilde het geval. In het eerste seizoen won Tubantia in Zaandam met 6-1 van ZFC. Strating begon voor de verandering met rugnummer 7 en droeg na de rust ineens shirt nummer 3. De schijnbeweging slaagde. Jan Rompelman had de 9 van Strating op zijn rug staan en kreeg een dubbele bewaking. KFC was de kluts kwijt, Strating scoorde vier keer.

Een heel ander soort wisseltruc schiet hem ineens te binnen. Ploeggenoot Henk ten Brink leek er bij een thuiswedstrijd tegen De Graafschap de dupe van te worden. ‘Scheidsrechter Lau van Ravens had als experiment een microfoontje omhangen. Dat wisten we. Op een bepaald moment roept Appie Baas na een dubieuze beslissing keihard Kikker. Maar Van Ravens stuurde in de commotie Ten Brink eruit. Baas heeft het na de wedstrijd alsnog opgebiecht en werd geschorst.’ Tubantia vertoefde steeds in de middenmoot. Eén keer werd de ploeg vierde. ‘Mijn rol? Ik was inderdaad vaak het eindpunt van de aanval. We bouwden de aanvallen goed van achteruit op. Meestal legden de buitenspelers Rinus Paskamp en Jan Verdriet de bal bij mij op de stropdas, maar ik heb ook vaak gescoord uit een pass van Vrielink of Frans Olde Riekerink. Ze wisten me wel te vinden.’

In 1967 was het gebeurd met het profvoetbal in Hengelo, tot groot ongenoegen van Strating. ‘Ik vond het niet terecht. Hengelo had genoeg industrie om erachter te kunnen staan. De stad was bij uitstek geschikt voor betaald voetbal door de centrale ligging, door het grote stadion en door al die industrie. In ‘67 speelden we nog voor zo’n vier à vijfduizend man. Toch kon het niet meer uit. Het bestuur kon het niet meer aan. Als de industrie erachter was gaan staan, had het niet gehoeven. Heel jammer.’ Veel spelers vertrokken, Strating en enkele andere oud-profs gingen door als amateur in de vierde klasse.

‘Maar ook dat was een lollige tijd. Tubantia bleef altijd een leuke vereniging. Het is een club die gezellighied uitstraalt, de saamhorigheid is groot en met de jeugd wordt goed gewerkt.’ Omdat zoon Rik (onder andere ex-Heracles en Achilles’12) bij de HVV Hengelo verzeild raakte, leerde senior ook die club kennen. Hij traint er nu op vrijdagavond de lagere seniorenelftallen. Zoals vele andere tijdgenoten weet ook Roelof Hubert Strating niet van ophouden.